Chinese Dictionary | 华文词典

白丁
 
En

白丁 bái dīng

白丁
1 平民。《隋书.卷三七.李穆传》:「既而大悦,谓公主曰:『李敏何官?』对曰:『一白丁耳。』」也称为「白民」。
2 属军籍的壮丁。《宋书.卷八四.邓琬传》:「琬遣龙骧将军廖琰率数千人,并发庐陵白丁攻袭。」
3 文盲,不识字的人。唐.刘禹锡〈陋室铭〉:「谈笑有鸿儒,往来无白丁。」

Dao Chinese Dictionary

Chinese to English; Chinese to Chinese: Stroke Order; Character Decomposition