Chinese Dictionary | 华文词典

垂髫
 
En

垂髫 chuí tiáo

垂髫
1 古时童子不束发,故称童子为「垂髫」。晋.陶渊明〈桃花源记〉:「黄发垂髫,并怡然自乐。」《聊斋志异.卷一.画壁》:「生视女,髻云高簇,鬟凤低垂,比垂髫时尤艳绝也。」也作「垂发」。

Dao Chinese Dictionary

Chinese to English; Chinese to Chinese: Stroke Order; Character Decomposition